Adult Search
ModernSportFoundation.org WszystkoDlaKlubu.pl TrainingCompensation.com

Organizacja sportu w Niemczech

Na świecie wyróżnia się dwa modele regulacji sportu – model interwencjonistyczny oraz model nieinterwencjonistyczny. W pierwszym z nich kierowanie sportem i jego nadzorowanie jest uprawnieniem i obowiązkiem państwa.

Poprzez stworzenie jednolitej regulacji unika się wewnętrznej walki i buduje jedną silną federację. Jest on stosowany w większości przez kraje wschodniej i południowej Europy. Drugi system, przyjęty przez naszych zachodnich sąsiadów oraz pozostałe kraje Europy zachodniej i północnej zakłada, iż sport jest elementem życia prywatnego, a zatem ingerencja państwa nie powinna być zbyt daleko idąca. Regulowanie nie jest domeną administracji publicznej, lecz opiera się na dobrowolnych umowach i akceptacji ich postanowień. Państwo ingeruje w sferę sportu jedynie, gdy jest to konieczne lub ma dla niego fundamentalne znaczenie.

Zorganizowanie sportu w Niemczech, podobnie jak w Polsce, ma obraz piramidy. Jej podstawą są zawodnicy, wyżej jest klub sportowy, a nad nim znajduje się związek sportowy danego regionu. Ma on monopolistyczno – hierarchiczny charakter, mimo że nie jest to prawnie określone. Z kolei już same regulaminy związków zawierają zakazy uczestnictwa w innych, przeciwstawnych rozgrywkach klubom, które zostały przez dany związek zrzeszone. Stanowisko takie w pełni przyjął Bundesgerichtshof, czyli niemiecki Sąd Najwyższy. Wskazał on, iż zasada jeden sport – jeden związek pozwoli zapewnić jednolitość sportu w całym kraju. Zasada ta opiera się na założeniu, że jeden związek krajowy przyjmuje z określonego kraju związkowego tylko jeden związek federalny. Związek krajowy organizuje rywalizację na poziomie Landu, natomiast federalny ogólnokrajowe rozgrywki mistrzowskie oraz udział niemieckich klubów czy zawodników we współzawodnictwie międzynarodowym. Od zasady tej jednak są także wyjątki, aczkolwiek nieliczne. Dwie równorzędne federacje występują między innymi w sporcie motorowym i są to: DMV (Deutscher Motorsport Verband e.V.) oraz ADMV (Allgemeiner Deutscher Motorsport Verband).

Rozgrywki klasy mistrzowskiej coraz częściej organizowane są przez zewnętrznie powołane w tym celu spółki. Przyznaje się im szersze kompetencje, aniżeli ich polskim odpowiednikom. Między innymi mogą one przyznawać licencje upoważniające do udziału w rozgrywkach ogólnokrajowych, co w Polsce należy do uprawnień polskich związków sportowych. Co istotne, wykształciła się praktyka, że nawet pomimo spełnienia wymogów można nie otrzymać „sportowego paszportu”, ponieważ związek ocenia swobodnie, a sportowcom czy klubom nie przysługuje roszczenie udzielenia licencji.

Dominującą formą organizacyjno-prawną klubów sportowych jest stowarzyszenie, czyli eingetragener Verein, którego geneza sięga początków XIX w. Jest ono dobrowolnym zrzeszeniem osób w celu osiągnięcia niegospodarczego efektu posiadające osobowość prawną. Ich niewątpliwą zaletą jest duża autonomia, elastyczność, równość wszystkich członków, a także nieskomplikowany sposób utworzenia. E.V. działa przez swoje organy – zarząd i zebranie członków. Ponadto stowarzyszenia rozbudowane w większym stopniu bardzo często posiadają radę doradczą, którą np. klubom piłkarskim zaleca Niemiecki Związek Piłki Nożnej (Deutscher Fußball-Bund). Co do zasady e.V. działa w jednym sporcie, aczkolwiek dopuszcza się możliwość utworzenia filii trudniącej się inną dyscypliną sportową, pod warunkiem jej strukturalnego wyodrębnienia.

Wielu ekspertów postrzega e.V. jako formę przestarzałą i nieodpowiednią do wymogów działalności sportowej w dzisiejszych czasach. Zarzuca się jej brak ochrony wierzycieli i członków. Ponadto problemowe staje się podejmowanie decyzji w sferze wykraczającej poza zwykłe sprawy stowarzyszenia, gdyż wymagana jest zgoda zebrania członków. Warto zaznaczyć, że w największych klubach grono to jest bardzo liczne (najbardziej utytułowany zespół niemieckiej piłki nożnej, swoisty hegemon rozgrywek – FC Bayern München – ponad 150 000 członków). Klarownym jest zatem, iż wyrażenie przez nich akceptacji będzie skomplikowane i czasochłonne Nie jest także konieczne powołanie organu nadzorującego działalność stowarzyszenia, aczkolwiek w praktyce same kluby dostrzegają tę niedoskonałość i powołują organ kontrolny. Do profesjonalnego sportu wydaje się nie być odpowiednim również fakt piastowania pewnych funkcji bez wynagrodzenia w czynie społecznym, oraz konieczności prowadzenia działalności gospodarczej przez specjalnie powoływane w tym celu spółki kapitałowe. Jasno zatem widać, iż uwagi doktryny są uzasadnione.

Systemy regulacji sportu na całym świecie są różne, a każdy z nich może się pochwalić swoimi wyjątkowymi rozwiązaniami. Głównym czynnikiem je kształtującym jest sposób ingerencji państwa w tę dziedzinę. Mimo drobnych rozbieżności, zauważalne są pewne powtarzające się mechanizmy, w oparciu o które zbudowany jest również sport niemiecki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powiązane wpisy

Opublikowane w

Minimalne wynagrodzenie dla zawodników NBA

Minimalne wynagrodzenie dla zawodników NBA jest określone w CBA i służy temu, by każdy zawodnik miał zapewnione określone standardy, właściwe dla najlepszej koszykarskiej ligi świata. Jak wszelkie „widełki” finansowe w NBA, również minimalne wynagrodzenie jest określane na podstawie BRI, a bezpośrednio – jako pewien ułamek salary cap.

Czytaj dalej Minimalne wynagrodzenie dla zawodników NBA

Opublikowane w

Medyczne aspekty Rules & Regulations of the World Boxing Council

Bokserzy toczą w czasie kariery wiele istotnych walk, jednak najważniejszą z nich rozgrywa obecnie Adonis Stevenson, były mistrz świata wagi półciężkiej federacji WBC. Kanadyjczyk tuż po przegranej przez nokaut walce poczuł ból, w następstwie czego został przetransportowany do szpitala. Przebywa w nim aż do dzisiaj i walczy o swoje życie.

U byłego mistrza świata zdiagnozowano ciężkie wstrząśnienie mózgu, a jego stan został oceniony jako krytyczny. Kanadyjczyka wprowadzono w stan śpiączki farmakologicznej w celu podjęcia leczenia. W ubiegłym tygodniu bokser przeszedł operację mózgu, lecz ocena stanu zdrowia nie poprawiła się. Naprzemiennie napływają informacje, iż stan boksera jest krytyczny, stabilny, albo że znów uległ pogorszeniu. Wg doniesień medialnych jest on podłączony do respiratora, zaintubowany oraz wymaga specjalistycznych badań neurologicznych.

Kilka dni później świat obiegła informacja o przymusowym wycofaniu się z walki Richiego Hadlowa, u którego badanie rezonansem magnetycznym wykazało mikrourazy mózgu. Zawodnik został zmuszony do wycofania się z udziału w gali, a jego dalsza kariera uzależniona jest od wykazania, iż ponowione, wiarygodne analizy nie potwierdziły dotychczasowych podejrzeń.

W sporcie takim jak boks nie da się uniknąć kontuzji i obrażeń. Odpowiednie instytucje czuwają cały czas nad zdrowiem bokserów, którzy są badani przed walką, po niej, a w przypadku walk zakończonych nokautem w sposób szczególny. Ponadto nadzór obejmuje również cały czas trwania walki, a ze względu na stan zdrowia sportowca można ją w każdej chwili przerwać. Problematykę tę szeroko uregulowała Federacja WBC w art. 4 „Medical and Anti-Doping Regulations” aktu Rules & Regulations of the World Boxing Council (“WBC”) (dalej jako regulamin). Na mocy jego postanowień zawartych w art. 4.1 WBC powołała specjalną komisję mającą zapewnić odpowiednie zasady przeprowadzania badań wśród bokserów.

Zgodnie z art. 4.2. regulaminu przed dopuszczeniem zawodników do walki federacja WBC ma prawo żądać od zawodnika dostarczenia wszelkich wyników badań potwierdzających jego stan zdrowia, jakie tylko uzna za konieczne do właściwego ustalenia zdolności do sportowego współzawodnictwa. Odpowiednie wskazania badań medycznych są warunkiem przyznania zawodnikowi licencji, o czym traktuje art. 4.3. regulaminu.

Wszelką odpowiedzialność za zgodność rzeczywistych działań z zasadami określonymi w niniejszym regulaminie ponoszą bokserzy, trenerzy, menedżerowie i promotorzy, którzy zobowiązują się do podejmowania działań zgodnych z określonymi regułami. Istotnym elementem jest, iż za niedochowanie postanowień regulaminowych federacja WBC nie ponosi żadnej odpowiedzialności. Ponadto, zgodnie z art. 4.6. regulaminu federacja ma prawo wyciągać konsekwencje wobec zawodników, którzy nie poddają się wymaganym badaniom. Katalog kar pozostaje otwarty, ponieważ WBC ocenia każdy przypadek indywidualnie i dobiera proporcjonalny do stopnia naruszeń środek. Jednakże w regulaminie jako przykładowe kary wskazano: kary finansowe, zawieszenia, usunięcie z rankingu, utrata statusu pretendenta oraz zwakowanie posiadanego tytułu.

Zawodnicy zobowiązani są dostarczyć szereg badań określonych w art. 4.8. regulaminu. Obejmuje on ogólne badania grupy krwi, ciśnienia, wagi, temperatury ciała oraz szczegółowe analizy między innymi ust, uszu, oczu, kończyn dolnych i górnych, skóry, moczu, szyi, klatki piersiowej, serca i czaszki.

Ponadto każdorazowo przed dopuszczeniem zawodnika do walki należy przeanalizować szereg czynników ryzyka wskazanych w art. 4.9 regulaminu, np.: zaburzenia psychologiczne, neurologiczne, nieprawidłowości oczu, ciśnienie krwi przekraczające wskazanie 140/90, problemy żołądkowo-jelitowe, zaburzenia w obrębie klatki piersiowej i serca, zmiany skórne, wiek boksera (czy ukończył 18 lat) oraz w przypadku zawodniczek – możliwość bycia w ciąży. Natomiast art. 4.13. regulaminu wskazuje konkretną procedurę przeprowadzania badań przed walkami WBC. Ma ona miejsce między czwartym i szóstym tygodniem przed pojedynkiem, a obejmuję m.in. kontrolę wagi, ciśnienia krwi, rytmu serca, test na HIV, oraz szeregu badań dotyczących ryzyk wcześniej przytoczonych. Wyniki badań należy przesłać do biura WBC nie później niż 30 dni przed walką.

Art. 4.10 regulaminu wskazuje katalog bokserów o podwyższonym ryzyku, którzy zmuszeni są przechodzić bardziej szczegółowe badania. Są to zawodnicy, którzy ukończyli 35 lat, stoczyli dużą ilość walk, przegrali 3 walki z rzędu przez nokaut lub nokaut techniczny, przegrali 6 walk z rzędu lub nie boksowali przez okres 3 lat. Dodatkowe obowiązki dotyczą testów neuropsychiatrycznych, neurologicznych, ogólnych badań fizykalnych, badań MRI, EKG oraz okulistycznych.

Zgodnie z art. 4.18. regulaminu zawodnicy otrzymują specjalistyczną pomoc również bezpośrednio po walce. Już w szatni są poddawani obserwacji lekarzy, którzy oceniają ich ogólny stan oraz czy istnieją przesłanki przeprowadzania szczegółowych badań. Natomiast na mocy art. 4.19. regulaminu szczególną opieką obejmuje się zawodników, którzy zostali znokautowani lub otrzymywali nadzwyczajne natężenie ciosów mogące wywołać niepożądane skutki. Bokserzy ci poddawani są badaniom fizykalnym, tomografii komputerowej, rezonansowi magnetycznemu, elektronystagmografii oraz wszelkim innym analizom, które zleci lekarz pierwszego kontaktu bezpośrednio po walce.

Jak można zauważyć, federacja WBC w sposób bardzo szczegółowy uregulowała kwestie medyczne w akcie Rules & Regulations of the World Boxing Council (“WBC”). Realizacja powyższych postanowień z całą pewnością ogranicza ryzyko wystąpienia ciężkich urazów, którym jednak nie da się całkowicie zapobiec w tak inwazyjnym sporcie, jakim jest boks. Konieczne jest jednak dalsze rozwijanie wypracowanych rozwiązań, aby potencjalne ryzyko zminimalizować w jak największym stopniu.

O autorze

Oskar Majchrzak

Oskar Majchrzak

Aplikant adwokacki. Absolwent stacjonarnych studiów prawa na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Zainteresowania: prawo sportowe, prawo handlowe.

Wpisy autora

Opublikowane w

Medyczne aspekty Rules & Regulations of the World Boxing Council

Bokserzy toczą w czasie kariery wiele istotnych walk, jednak najważniejszą z nich rozgrywa obecnie Adonis Stevenson, były mistrz świata wagi półciężkiej federacji WBC. Kanadyjczyk tuż po przegranej przez nokaut walce poczuł ból, w następstwie czego został przetransportowany do szpitala. Przebywa w nim aż do dzisiaj i walczy o swoje życie.

U byłego mistrza świata zdiagnozowano ciężkie wstrząśnienie mózgu, a jego stan został oceniony jako krytyczny. Kanadyjczyka wprowadzono w stan śpiączki farmakologicznej w celu podjęcia leczenia. W ubiegłym tygodniu bokser przeszedł operację mózgu, lecz ocena stanu zdrowia nie poprawiła się. Naprzemiennie napływają informacje, iż stan boksera jest krytyczny, stabilny, albo że znów uległ pogorszeniu. Wg doniesień medialnych jest on podłączony do respiratora, zaintubowany oraz wymaga specjalistycznych badań neurologicznych.

Kilka dni później świat obiegła informacja o przymusowym wycofaniu się z walki Richiego Hadlowa, u którego badanie rezonansem magnetycznym wykazało mikrourazy mózgu. Zawodnik został zmuszony do wycofania się z udziału w gali, a jego dalsza kariera uzależniona jest od wykazania, iż ponowione, wiarygodne analizy nie potwierdziły dotychczasowych podejrzeń.

W sporcie takim jak boks nie da się uniknąć kontuzji i obrażeń. Odpowiednie instytucje czuwają cały czas nad zdrowiem bokserów, którzy są badani przed walką, po niej, a w przypadku walk zakończonych nokautem w sposób szczególny. Ponadto nadzór obejmuje również cały czas trwania walki, a ze względu na stan zdrowia sportowca można ją w każdej chwili przerwać. Problematykę tę szeroko uregulowała Federacja WBC w art. 4 „Medical and Anti-Doping Regulations” aktu Rules & Regulations of the World Boxing Council (“WBC”) (dalej jako regulamin). Na mocy jego postanowień zawartych w art. 4.1 WBC powołała specjalną komisję mającą zapewnić odpowiednie zasady przeprowadzania badań wśród bokserów.

Zgodnie z art. 4.2. regulaminu przed dopuszczeniem zawodników do walki federacja WBC ma prawo żądać od zawodnika dostarczenia wszelkich wyników badań potwierdzających jego stan zdrowia, jakie tylko uzna za konieczne do właściwego ustalenia zdolności do sportowego współzawodnictwa. Odpowiednie wskazania badań medycznych są warunkiem przyznania zawodnikowi licencji, o czym traktuje art. 4.3. regulaminu.

Wszelką odpowiedzialność za zgodność rzeczywistych działań z zasadami określonymi w niniejszym regulaminie ponoszą bokserzy, trenerzy, menedżerowie i promotorzy, którzy zobowiązują się do podejmowania działań zgodnych z określonymi regułami. Istotnym elementem jest, iż za niedochowanie postanowień regulaminowych federacja WBC nie ponosi żadnej odpowiedzialności. Ponadto, zgodnie z art. 4.6. regulaminu federacja ma prawo wyciągać konsekwencje wobec zawodników, którzy nie poddają się wymaganym badaniom. Katalog kar pozostaje otwarty, ponieważ WBC ocenia każdy przypadek indywidualnie i dobiera proporcjonalny do stopnia naruszeń środek. Jednakże w regulaminie jako przykładowe kary wskazano: kary finansowe, zawieszenia, usunięcie z rankingu, utrata statusu pretendenta oraz zwakowanie posiadanego tytułu.

Zawodnicy zobowiązani są dostarczyć szereg badań określonych w art. 4.8. regulaminu. Obejmuje on ogólne badania grupy krwi, ciśnienia, wagi, temperatury ciała oraz szczegółowe analizy między innymi ust, uszu, oczu, kończyn dolnych i górnych, skóry, moczu, szyi, klatki piersiowej, serca i czaszki.

Ponadto każdorazowo przed dopuszczeniem zawodnika do walki należy przeanalizować szereg czynników ryzyka wskazanych w art. 4.9 regulaminu, np.: zaburzenia psychologiczne, neurologiczne, nieprawidłowości oczu, ciśnienie krwi przekraczające wskazanie 140/90, problemy żołądkowo-jelitowe, zaburzenia w obrębie klatki piersiowej i serca, zmiany skórne, wiek boksera (czy ukończył 18 lat) oraz w przypadku zawodniczek – możliwość bycia w ciąży. Natomiast art. 4.13. regulaminu wskazuje konkretną procedurę przeprowadzania badań przed walkami WBC. Ma ona miejsce między czwartym i szóstym tygodniem przed pojedynkiem, a obejmuję m.in. kontrolę wagi, ciśnienia krwi, rytmu serca, test na HIV, oraz szeregu badań dotyczących ryzyk wcześniej przytoczonych. Wyniki badań należy przesłać do biura WBC nie później niż 30 dni przed walką.

Art. 4.10 regulaminu wskazuje katalog bokserów o podwyższonym ryzyku, którzy zmuszeni są przechodzić bardziej szczegółowe badania. Są to zawodnicy, którzy ukończyli 35 lat, stoczyli dużą ilość walk, przegrali 3 walki z rzędu przez nokaut lub nokaut techniczny, przegrali 6 walk z rzędu lub nie boksowali przez okres 3 lat. Dodatkowe obowiązki dotyczą testów neuropsychiatrycznych, neurologicznych, ogólnych badań fizykalnych, badań MRI, EKG oraz okulistycznych.

Zgodnie z art. 4.18. regulaminu zawodnicy otrzymują specjalistyczną pomoc również bezpośrednio po walce. Już w szatni są poddawani obserwacji lekarzy, którzy oceniają ich ogólny stan oraz czy istnieją przesłanki przeprowadzania szczegółowych badań. Natomiast na mocy art. 4.19. regulaminu szczególną opieką obejmuje się zawodników, którzy zostali znokautowani lub otrzymywali nadzwyczajne natężenie ciosów mogące wywołać niepożądane skutki. Bokserzy ci poddawani są badaniom fizykalnym, tomografii komputerowej, rezonansowi magnetycznemu, elektronystagmografii oraz wszelkim innym analizom, które zleci lekarz pierwszego kontaktu bezpośrednio po walce.

Jak można zauważyć, federacja WBC w sposób bardzo szczegółowy uregulowała kwestie medyczne w akcie Rules & Regulations of the World Boxing Council (“WBC”). Realizacja powyższych postanowień z całą pewnością ogranicza ryzyko wystąpienia ciężkich urazów, którym jednak nie da się całkowicie zapobiec w tak inwazyjnym sporcie, jakim jest boks. Konieczne jest jednak dalsze rozwijanie wypracowanych rozwiązań, aby potencjalne ryzyko zminimalizować w jak największym stopniu.

Opublikowane w

Nowe zasady w Ekstraklasie już od sezonu 2019/2020

Wczorajsze doniesienia o planowanych przez PZPN zmianach stały się tematem numer 1 w polskiej piłce nożnej. Reformy mogą w istotnym stopniu wpłynąć na politykę transferową klubów oraz strategię budowania kadry. Oczywiście o ile się potwierdzą, a potwierdzić się mają, gdyż wszystkie źródła podają zgodnie, iż włodarze w najbliższych dniach podejmą stosowne uchwały.

Czytaj dalej Nowe zasady w Ekstraklasie już od sezonu 2019/2020

Opublikowane w

Jednolite ramy kwalifikacji w polskim sporcie?

Kwalifikacje rynkowe w Polsce cechuje duża różnorodność rozwiązań regulacyjnych i niejednakowy stopień ingerencji norm prawnych w określone dziedziny. Wielokrotnie sytuacja ta skutkuje niskim poziomem świadczonych usług, wśród których branża sportowa nie stanowi wyjątku. Z tego powodu podjęto próbę uregulowania tej płaszczyzny oraz zapewnienia kształcenia zgodnego z europejskimi standardami.

Czytaj dalej Jednolite ramy kwalifikacji w polskim sporcie?

Zobacz więcej »

Serwis obsługuje:

Dauerman

Kontakt z nami:

PrawoSportowe.pl Sp. z o.o.
Aleja Śląska 1
54-118 Wrocław
Stadion Wrocław (Budynek Wschód, III p.)
tel. +48 693 672 258
e-mail: bok@prawospotowe.pl

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, numer KRS 0000384634, NIP 8992720232, REGON 021539145, kapitał zakładowy 15.000,00 zł

RODO Sport

Masz do nas pytanie z zakresu wdrożenia nowej polityki ochrony danych osobowych "RODO"? Wypełnij poniższy formularz, odpiszemy tak szybko jak to będzie możliwe.
TS Escorts