ModernSportFoundation.org WszystkoDlaKlubu.pl TrainingCompensation.com

Zadośćuczynienie od sportowca stosującego doping

W wyniku decyzji organów odpowiedzialnych za badanie obecności w organizmie substancji uznanych na podstawie międzynarodowych przepisów antydopingowych za zabronione wielokrotnie słyszymy o odebraniu uzyskanych tytułów zdyskwalifikowanym zawodnikom oraz o zobowiązaniu ich do zwrotu otrzymanych dyplomów i medali. Tym samym po latach od rozegrania imprez otrzymujemy informację, iż dany sportowiec w związku z dyskwalifikacją pierwotnego medalisty z powodu stosowania przez niego dopingu, otrzymuje „po latach” pierwsze miejsce. Trudno w tym momencie nie mówić o poszkodowaniu uczciwego sportowca, gdy po latach świat dowiaduje się, że w rzeczywistości to on powinien stanąć na podium. Ponadto sama procedura zwrotu medali również nie stanowi godnej rekompensaty dla sportowca. Medale zamiast przy pełnych trybunach, wręczane są zazwyczaj pocztą. Czy w takiej sytuacji pokrzywdzony zawodnik może wystąpić z roszczeniem o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych wobec sportowca stosującego doping ?

Przepis art. 23 Kodeksu cywilnego (dalej: k.c.) wskazuje, że „Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.”. W doktrynie wskazuje się, że definicja ta przyznaje decydującą rolę w rozstrzyganiu o istnieniu określonego dobra osobistego poglądom społecznym, a nie decyzjom ustawodawcy czy organu stosującego prawo. O tym, czy pewien stan rzeczy odnoszący się do człowieka jest dobrem osobistym, rozstrzyga nadawanie mu charakteru wartości (stanu rzeczy wysoko cenionego) przez ogół społeczeństwa, a nie zakwalifikowanie go jako takiego dobra przez praktykę prawniczą. Powyższe wyliczenie dóbr osobistych nie jest zupełne i ma charakter przykładowy. Obok wymienionych w tym przepisie dóbr mogą zatem istnieć i w rzeczy samej istnieją inne dobra osobiste.

Jednym z dóbr osobistych chronionych na podstawie przepisów k.c. wskazanych w komentowanym przepisie jest cześć, ponadto w orzecznictwie wskazano, iż tytuł zawodowy również stanowi rodzaj dobra osobistego. W orzecznictwie wyróżnia się dwa aspekty czci: wewnętrzny, nazywany godnością osobistą, obejmującą wyobrażenie człowieka o własnej wartości oraz oczekiwanie szacunku ze strony innych ludzi, oraz zewnętrzny, oznaczający dobrą sławę, dobrą opinię innych ludzi, szacunek, którym obdarza daną osobę otoczenie. Bez wątpienia za naruszenie czci uznaje się znieważenie lub zniesławienie danej osoby. Natomiast kierując się linią orzeczniczą sądów, które uznały tytuł zawodowy za rodzaj dobra osobistego chronionego na podstawie prawa cywilnego, również można pokusić się o postawienie tezy, czy np. tytuł Mistrza Polski również nie stanowi swego rodzaju „tytułu zawodowego”, lecz w świecie sportu ? Wszak nie mamy tu do czynienia z klasycznym zdobywaniem kolejnych stopni kariery naukowej, lecz niewątpliwie każdy sportowiec ma swoją ścieżkę kariery, której nierzadko zwieńczeniem jest uzyskanie tytułu mistrza – czy to olimpijskiego, czy to Polski. Taki tytuł również powinien pozostawać pod ochroną prawa cywilnego.  W swoim środowisku sportowcy często są tytułowani poprzez swoje osiągnięcia. Odebranie im natomiast w wyniku zachowania niezgodnego z prawem i przesądzonego prawomocnym orzeczeniem dyskwalifikującym rzekomego zwycięzcę, odbiera się należny sportowcowi szacunek w postaci – podania oficjalnego komunikatu w momencie rozgrywania zawodów o zwycięstwie, wręczenie medalu wśród publiczności czy prawa do odsłuchania hymnu narodowego odtworzonego na jego cześć.

Zgodnie z art. 448 k.c. „w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia”. Warto się więc zastanowić nad możliwością dochodzenia powyższego roszczenia w omawianej sytuacji. Powyższa analiza dotyczy oczywiście odebrania uzyskanych tytułów w zawodach o zasięgu ogólnokrajowym, w przypadku natomiast imprez o zasięgu międzynarodowym zasadne może się okazać dochodzenie roszczenia przed Międzynarodowym Trybunałem ds. Sportu w Lozannie, a więc zastosowanie będzie mieć wówczas prawo szwajcarskie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powiązane wpisy

Opublikowane w

Tabela chwilowa rozgrywek Ekstraklasy

Kilkanaście dni temu na prawosportowe.pl pisałem o ustalaniu tabeli końcowej po rundzie zasadniczej oraz rundzie finałowej rozgrywek piłkarskiej Lotto Ekstraklasy. Pisałem też o ostrożności jakiej należy dochować przy dokonywaniu zmian zawodników, zwłaszcza zawodników – cudzoziemców spoza Unii Europejskiej, co do których obowiązuje ograniczenie liczby graczy przebywających na boisku, by nie narazić się na weryfikację zawodów jako walkower.

Opublikowane w

Pojęcie sportu wyczynowego w prawie Unii Europejskiej

Aby wyjaśnić zakres pojęcia – sportu wyczynowego – należy poddać analizie wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), w których dokonano charakterystyki sportu wyczynowego. W dokumentach unijnych nie znajdziemy bowiem wprost ścisłej definicji tego pojęcia. W związku z tym, iż sport wyczynowy jest pojęciem opozycyjnym wobec sportu powszechnego, jest to ta sfera aktywności człowieka, która wiąże się przede wszystkim z gospodarczym sektorem sportu.

O autorze

Joanna Maj

Joanna Maj

Wpisy autora

Opublikowane w

Pojęcie sportu wyczynowego w prawie Unii Europejskiej

Aby wyjaśnić zakres pojęcia – sportu wyczynowego – należy poddać analizie wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), w których dokonano charakterystyki sportu wyczynowego. W dokumentach unijnych nie znajdziemy bowiem wprost ścisłej definicji tego pojęcia. W związku z tym, iż sport wyczynowy jest pojęciem opozycyjnym wobec sportu powszechnego, jest to ta sfera aktywności człowieka, która wiąże się przede wszystkim z gospodarczym sektorem sportu.

Opublikowane w

Akty niewiążące UE w odniesieniu do działań w dziedzinie sportu

Akty niewiążące, określane czasami jako nieoznaczone akty prawne[1], są najczęstszą formą regulacji kwestii dotyczących sportu w prawie UE. Akty te nie mieszczą się w katalogu aktów prawa pochodnego, nie są również prawem pierwotnym. Zarówno przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony, jak i po wprowadzonej przez niego reformie, stanowiły i stanowią instrumenty bezpośrednio odnoszące się do działalności sportowej.

Opublikowane w

RODOsport: przekazywanie danych osobowych do państw trzecich – definicje pojęć

Nowe unijne rozporządzenie o ochronie danych osobowych (RODO) wprowadza szereg restrykcji związanych z przekazywaniem danych osobowych poza terytorium Unii Europejskiej, w tym do organizacji międzynarodowych. Z oczywistych powodów, kwestia ta dotyczy w szczególności polskich związków sportowych, które niejednokrotnie przesyłają dane zawodników, trenerów, sędziów do międzynarodowych federacji sportowych do celów np. wydania międzynarodowej licencji sportowej czy uczestnictwa zawodników w zawodach sportowych organizowanych przez te organizacje.

Zobacz więcej »

Serwis obsługuje:

Dauerman

Kontakt z nami:

PrawoSportowe.pl Sp. z o.o.
Aleja Śląska 1
54-118 Wrocław
Stadion Wrocław (Budynek Wschód, III p.)
tel. +48 693 672 258
e-mail: bok@prawospotowe.pl

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, numer KRS 0000384634, NIP 8992720232, REGON 021539145, kapitał zakładowy 15.000,00 zł

Zapytaj prawnika

Masz do nas pytanie na temat prawa sportowego? Wypełnij poniższy formularz, odpiszemy tak szybko jak to będzie możliwe.