Opublikowane w

Prawo pierwotne w odniesieniu do działań w dziedzinie sportu

W systemie prawa UE prawo pierwotne ma najwyższą rangę, gdyż zawiera przepisy regulujące podstawowe zasady funkcjonowania UE. Prawo pierwotne ma bezwzględna wyższość nad prawem pochodnym. Cechą charakterystyczną jest bezpośrednie tworzenie prawa pierwotnego przez państwa członkowskie, a nie przez instytucje UE.

Opublikowane w

Akty niewiążące UE w odniesieniu do działań w dziedzinie sportu

Akty niewiążące, określane czasami jako nieoznaczone akty prawne[1], są najczęstszą formą regulacji kwestii dotyczących sportu w prawie UE. Akty te nie mieszczą się w katalogu aktów prawa pochodnego, nie są również prawem pierwotnym. Zarówno przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony, jak i po wprowadzonej przez niego reformie, stanowiły i stanowią instrumenty bezpośrednio odnoszące się do działalności sportowej.

Opublikowane w

Sport jako narzędzie realizacji celów unijnej Strategii Europa2020

Przy omawianiu zagadnienia sportu w kontekście celów UE istotna jest unijna strategia wzrostu na najbliższe dziesięciolecie – Europa 2020 (dalej: Strategia), która została przyjęta w obliczu kryzysu finansowego z jakim Europa miała do czynienia w momencie wydania dokumentu[1]. Zasadniczym celem Strategii jest między innymi wspieranie gospodarki sprzyjającej włączeniu społecznemu – o wysokim poziomie zatrudnienia, zapewniającej spójność społeczną i terytorialną.

Opublikowane w

Prawo wtórne UE w odniesieniu do działań w dziedzinie sportu

Akty prawa wtórnego UE są tworzone przez instytucje unijne w oparciu o kompetencje przyznane im w TUE i TFUE. Katalog aktów prawa wtórnego jest zawarty w art. 288 TFUE. Zgodnie z nim do katalogu aktów wtórnego prawa UE zalicza się rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie. Jest to katalog pozbawiony hierarchii źródeł, gdyż zarówno rozporządzenie jak i dyrektywa to formalnie dwa równorzędne rodzaje aktów prawnych. Zawarte w nim są zarówno źródła prawnie wiążące (rozporządzenia, dyrektywy oraz decyzje) oraz źródła prawnie niewiążące (zalecenia i opinie).

Opublikowane w

Prawo pierwotne w odniesieniu do działań UE w dziedzinie sportu

W systemie prawa UE prawo pierwotne ma najwyższą rangę, gdyż zawiera przepisy regulujące podstawowe zasady funkcjonowania UE. Prawo pierwotne ma bezwzględna wyższość nad prawem pochodnym. Cechą charakterystyczną jest bezpośrednie tworzenie prawa pierwotnego przez państwa członkowskie, a nie przez instytucje UE.

Opublikowane w

Unijne reguły konkurencji a działalność sportowa

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie Walrave, przesądza, że z uwagi na cele UE uprawianie sportu jest dziedziną, która jest objęta prawem wspólnotowym w zakresie w jakim stanowi ona działalność gospodarczą. Użyte sformułowanie „prawem wspólnotowym” oznacza, ogół przepisów prawa unijnego, w tym również unijne reguły konkurencji.

Opublikowane w

Praktyki antykonkurencyjne międzynarodowych federacji sportowych

W ostatnich dniach Komisja Europejska wydała precedensową decyzję stwierdzając, że przepisy międzynarodowej federacji sportowej ograniczające sportowcom możliwość uczestnictwa w wydarzeniach nieautoryzowanych przez tę federację stanowią praktykę antykonkurencyjną naruszającą art. 101 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W dzisiejszym wpisie przyjrzymy się wspomnianemu rozstrzygnięciu.

Opublikowane w

Praktyki sportowe jako praktyki naruszające unijne reguły konkurencji

Należy wpierw odpowiedzieć na pytanie czy reguły sportowe stanowią porozumienia (decyzje, praktyki uzgodnione) w rozumieniu art. 101 TFUE. Organizacje takie jak FIFA czy UEFA posiadają statuty, lecz nie wszystkie reguły w nich zawarte mają wymiar gospodarczy. Zadanie Komisji Europejskiej polega więc na odróżnieniu zasad właściwych wyłącznie dla sportu i reguł mających znaczenie gospodarcze. Jednakże, mimo iż ustanowieniu danej reguły nie przyświecały cele stricte gospodarcze, nie oznacza to, że nie powoduje ona skutków ekonomicznych.