ModernSportFoundation.org WszystkoDlaKlubu.pl WszystkoDlaKlubu.pl TrainingCompensation.com

Meandry organizacji masowej imprezy sportowej

Często z ust dziennikarzy sportowych padają opinie, iż organizowane w Polsce mecze, turnieje czy rozgrywki ligowe są już uznanym w świecie „produktem”. Pod pojęciem „produktu” należy rozumieć wszystkie składowe jakie zawierają się w definicji imprezy masowej o charakterze sportowym, czyli używając terminologii ustawowej – masowej imprezy sportowej.

To co widz ogląda na szklanym ekranie niestety coraz częściej nijak się ma do naszej powszechnej rzeczywistości związanej, w głównej mierze, z lokalnymi wydarzeniami niższej rangi. Tym wpisem chciałbym, aby Czytelnik mógł jak najbardziej „wejść” w rolę organizatora halowego wydarzenia sportowego i zrozumieć niuanse procedur, które muszą być spełnione.
Stopień sformalizowania ścieżki jaką musi przejść organizator masowej imprezy sportowej jest na tyle wysoki, że potrafi zniechęcić podmiot, który odpowiada za zorganizowanie meczu czy turnieju, do nadania mu statusu imprezy masowej. Oczywiście takie zjawisko występuje, w głównej mierze, w sporcie profesjonalnym na niższym szczeblu lub w sporcie amatorskim. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż na takich widowiskach organizator z różnych powodów nie przewiduje udziału wskazanej w art. 3 pkt. 3 lit. a ustawy z dnia 20 marca 2009 roku o bezpieczeństwie imprez masowych (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2139) – (dalej u.b.i.m.) – minimalnej wymaganej liczby uczestników, czyli co najmniej 300 widzów. Takie postępowanie nie zawsze wynika z obserwacji popularności danej dyscypliny w regionie, w którym planowany jest mecz, turniej etc., lecz również z obawy organizatorów przed przejściem całej formalnej procedury, która finalnie kończy się udzieleniem l ub odmową otrzymania zezwolenia na przeprowadzenie masowej imprezy sportowej. W rezultacie zdarzają się przypadki, gdy organizator imprezy sportowej, z powodu nie nadania jej statusu masowej, udostępnia 299 miejsc dla publiczności, pomimo iż zainteresowanie danym wydarzeniem jest wielokrotnie wyższe.

Kolejne kroki prawne jakie zobowiązany jest wykonać organizator, w celu uzyskania takowego zezwolenia, uregulowane są w V rozdziale u.b.i.m. Nie jest moim celem cytowanie kolejnych artykułów zawartych w rozdziale zatytułowanym „Zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej”, lecz chciałbym przybliżyć w skrócie przepisy jakie ustawodawca kieruje do potencjalnego organizatora masowej imprezy sportowej.

Pierwszym zadaniem organizatora jest złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej do właściwego miejscowo (ze względu na lokalizację planowanego wydarzenia sportowego) wójta, burmistrza lub prezydenta miasta (art. 25 ust.1 pkt. 1 cyt. ustawy). Taki wniosek powinien zostać złożony nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia owego wydarzenia. Ustawodawca nowelizując w 2015 roku u.b.i.m. w art. 25 dodał ust. 1a, który zakłada możliwość skrócenia tego okresu do 14 dni, ale tylko w „wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach”, czyli najczęściej chodzi o sytuacje, gdy kwestia zorganizowania imprezy masowej wynikła nagle, niespodziewanie, a jej charakter „odpowiada przeznaczeniu obiektu określonemu w projekcie budowlanym tego obiektu”.

2 odpowiedzi do “Meandry organizacji masowej imprezy sportowej”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powiązane wpisy

Opublikowane w

Odpowiedzialność dyscyplinarna pośrednika transakcyjnego

W ostatnim blogu na prawosportowe.pl pisałem o zmianach w przepisach o pośrednikach transakcyjnych. Dziś pora na przedstawienie odpowiedzialności dyscyplinarnej pośredników. Jeśli o nią chodzi to obecnym kształcie obowiązuje od czasu zmian w Regulaminie Dyscyplinarnym PZPN i od wprowadzenia Uchwały nr III/42 z dnia 27 marca 2015 roku Zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej w sprawie współpracy z pośrednikami transakcyjnymi.

Opublikowane w

Czy nadchodzą zmiany w kobiecej piłce nożnej?

Na portalu wielokrotnie poruszaliśmy zagadnienia dotyczące sportu kobiet, czy też kierunkując się na jedną z najpopularniejszych dyscyplin sportowych poruszaliśmy tematykę kobiecego futbolu. Za każdym razem wskazywaliśmy na obszary, które wymagają modyfikacji, aby polepszyć status prawny zawodniczek. Dzisiaj także będzie  o zmianach, ale bardziej pod kątem wizerunkowym.

O autorze

Patryk Masłowski

Patryk Masłowski

Prawnik, pracownik naukowo-dydaktyczny w Zakładzie Prawa i Administracji na Wydziale Zarządzania Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego Łukasiewicza. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Wpisy autora

Opublikowane w

„Niewidzialni bohaterowie” masowych imprez sportowych

Na wstępie dzisiejszego wpisu chciałbym podzielić się własną refleksją. Doskonale pamiętam każdą chwilę oraz wszystkie emocje jakie towarzyszyły mi podczas trwania finału Mistrzostw Świata w piłce siatkowej, który w 2014 roku odbywał się w Polsce. Dnia 21 września ówczesnego roku reprezentacja Polski wygrała z Brazylijczykami w stosunku 3:1 w decydującym o mistrzostwie meczu. Miałem ogromną przyjemność być jedną spośród ponad dwunastu tysięcy osób, które były świadkiem tego widowiska na żywo w tzw. „świątyni” polskiej siatkówki, czyli Hali Widowiskowo-Sportowej Spodek w Katowicach. Mimo iż wielokrotnie uczestniczyłem w różnej rangi wydarzeniach sportowych jako kibic, nigdy wcześniej nie zwróciłem swojej uwagi – tak jak podczas wspomnianego meczu – na służby, których zadaniem było zabezpieczenie, a także pomoc w sprawnym i bezproblemowym przeprowadzeniu tej imprezy masowej.

Dlaczego akurat wtedy zauważyłem osoby pełniące te funkcje? Z jednego powodu, którym był poziom profesjonalizmu tych ludzi. Polska drużyna właśnie grała jeden z najważniejszych spotkań siatkarskich w historii, wszyscy się ekscytowali patrząc nerwowo na boisko usytuowane na samym środku hali – a garstka (w przeważającej części mężczyzn) stała odwrócona tyłem do głównych wydarzeń, całkowicie z pozoru beznamiętnie obserwując co w tym czasie się dzieje na trybunach wypełnionych po brzegi kibicami. O tym jak wyglądały najważniejsze akcje tego finału dowiadywali się ze słuchu i pośrednio z reakcji widzów tego wyjątkowego meczu. Od tego momentu z czystej ciekawości, staram się zwracać uwagę na zachowanie służb porządkowych i informacyjnych sprawujących swoje obowiązki podczas masowych imprez sportowych, toteż ten wpis chciałbym poświęcić prawnym aspektom tego zagadnienia.

Podstawowym aktem prawnym regulującym przedmiotowo funkcjonowanie służb porządkowych oraz informacyjnych w czasie imprez masowych jest ustawa z dnia 20 marca 2009 roku o bezpieczeństwie imprez masowych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2139 ze. zm., dalej u.b.i.m), która tej problematyce poświęca cały rozdział 4. Z art. 19 przedmiotowego aktu normatywnego wynika, iż członkowie służby porządkowej mają za zadanie zapewnić bezpieczeństwo oraz porządek publicznyw czasie i miejscu trwania imprezy masowej, a służby informacyjne na podstawie przyjętych rozwiązań organizacyjnych stoją na straży bezpieczeństwa uczestników tejże imprezy poprzez informowanie ich o organizacyjnych generaliach danej imprezy. Na czele służb wyznaczonych przez organizatora wydarzenia stoi reprezentujący je kierownik do spraw bezpieczeństwa, który jest co do zasady i w sposób identyfikowalny wskazywany przez organizatora imprezy. Znamiennym jest, że służbę porządkową sprawują osoby wpisane na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (zgodnie z zapisami ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia (t. j.  Dz. U. z 2014 r., poz. 1099 ze zm.)

W art. 20 u.b.i.m. możemy zapoznać się z uprawnieniami jakie posiadają służby porządkowe i informacyjne. Do najbardziej podstawowych należą:

  • legitymowanie osób w celu ustalenia ich tożsamości,
  • sprawdzanie czy dana osoba posiada prawo (najczęściej jest to bilet wstępu) do uczestniczenia w konkretnej masowej imprezie sportowe,
  • wydawanie poleceń porządkowych osobom, które nie stosują się do regulaminu imprezy masowej lub zakłócają porządek publiczny.

W art. 22 omawianego aktu prawnego ustawodawca reguluje zaś obowiązki jakie spoczywają na wspomnianych podmiotach, w ramach których wyróżnić można między innymi:

a)      służby porządkowe zobowiązane są do:

  • odmówienia wstępu na imprezę masową osobom wyszczególnionym w ust. 1 pkt. 1 lit. a – g (m.in. znajdującym się pod wpływem alkoholu, posiadającym broń lub objęte zakazem klubowym), a także osobie, która nie posiada dokumentu uprawniającego (biletu) do przebywania na niej,
  • usunięcia z miejsca przeprowadzenia imprezy masowej osób, które ze względu na swoje niewłaściwe zachowanie nie powinny uczestniczyć w danym wydarzeniu sportowym,

b)      służby informacyjne zobowiązane są do:

  • informowania o wymogach bezpieczeństwa, udogodnieniach oraz umiejscowieniu punktów sanitarnych, gastronomicznych czy pomocy medycznej,
  • niezwłocznego reagowania na incydenty i zagrożenia, a także na skargi składane przez uczestników imprezy masowej,
  • nadzorowania bezpiecznego wejścia i wyjścia osób biorących udział w masowej imprezie sportowej.

Ponadto ważnym jest, że służby porządkowe oraz informacyjne w uzasadnionych przypadkach powinny zwrócić się do Policji o udzielenie pomocy w swoich działaniach.

Członkowie służby porządkowej i służby informacyjnej jak również stojący na ich czele kierownik do spraw bezpieczeństwa powinni na podstawie art. 21 u.b.i.m. posiadać w widocznym miejscu identyfikator wydany przez organizatora, który w szczególności zawiera numer identyfikacyjny oraz wizerunek twarzy prawowitego posiadacza, a także informację na temat jego terminu ważności.

Kolejnym aktem prawnym związanym bezpośrednio z zasadami funkcjonowania służb zabezpieczających imprezy masowe jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 sierpnia 2011 roku w sprawie wymogów jakie powinni spełniać kierownik do spraw bezpieczeństwa, służby porządkowe i służby informacyjne. Już u.b.i.m. w art. 23 wskazuje, iż wydanie rozporządzenia dotyczącego tej tematyki jest jednym z zadań organu władzy wykonawczej jakim jest Rada Ministrów. We wskazanym powyżej akcie prawnym z 2011 roku możemy dowiedzieć się więcej technicznych szczegółów związanych z wykonywaniem przedmiotowo omawianych funkcji.

Reasumując, należy przyznać, iż nakład pracy jaką wykonują służby porządkowe oraz służby informacyjne jest bardzo duży i znamienny, gdyż wiąże się z ogromną odpowiedzialnością. Ciężko sobie wyobrazić sprawne przeprowadzenie masowej imprezy sportowej w naszym kraju, gdyby jej uczestnicy nie mogli skorzystać z ich usług, zarówno w formie najprostszej pomocy jaką jest wskazanie lokalizacji pomieszczeń sanitarnych, jak też szeroko pojętego poczucia bezpieczeństwa w trakcie trwania zawodów sportowych. Mnie jakiś czas temu bardzo spodobało się określenie, które usłyszałem z ust jednego z działaczy sportowych, iż są to „niewidzialni i nieodłączni bohaterowie widowisk sportowych” – chociaż moim zdaniem (jako prawnika i częstego bywalca na halach i stadionach) – ich uzasadnione i niedoceniane ze społecznego punktu widzenia działanie często jest niesprawiedliwie odbierane przez uczestników imprez masowych jako „czepianie się”, czego najlepszym przykładem jest dbanie, aby nie były blokowane ciągi komunikacyjne, jak schody hal widowiskowych i stadionów, korytarze czy wręcz wyjścia ewakuacyjne. Ponadto, na podstawie własnych obserwacji, należy przyznać, iż przeciętny uczestnik masowych imprez sportowych, szczególnie wydarzeń organizowanych na szeroką skalę, nie do końca wyczerpuje potencjał jaki posiadają służby informacyjne w ramach pełnienia swoich obowiązków.

Opublikowane w

Meandry organizacji masowej imprezy sportowej

Często z ust dziennikarzy sportowych padają opinie, iż organizowane w Polsce mecze, turnieje czy rozgrywki ligowe są już uznanym w świecie „produktem”. Pod pojęciem „produktu” należy rozumieć wszystkie składowe jakie zawierają się w definicji imprezy masowej o charakterze sportowym, czyli używając terminologii ustawowej – masowej imprezy sportowej.

To co widz ogląda na szklanym ekranie niestety coraz częściej nijak się ma do naszej powszechnej rzeczywistości związanej, w głównej mierze, z lokalnymi wydarzeniami niższej rangi. Tym wpisem chciałbym, aby Czytelnik mógł jak najbardziej „wejść” w rolę organizatora halowego wydarzenia sportowego i zrozumieć niuanse procedur, które muszą być spełnione.
Stopień sformalizowania ścieżki jaką musi przejść organizator masowej imprezy sportowej jest na tyle wysoki, że potrafi zniechęcić podmiot, który odpowiada za zorganizowanie meczu czy turnieju, do nadania mu statusu imprezy masowej. Oczywiście takie zjawisko występuje, w głównej mierze, w sporcie profesjonalnym na niższym szczeblu lub w sporcie amatorskim. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż na takich widowiskach organizator z różnych powodów nie przewiduje udziału wskazanej w art. 3 pkt. 3 lit. a ustawy z dnia 20 marca 2009 roku o bezpieczeństwie imprez masowych (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2139) – (dalej u.b.i.m.) – minimalnej wymaganej liczby uczestników, czyli co najmniej 300 widzów. Takie postępowanie nie zawsze wynika z obserwacji popularności danej dyscypliny w regionie, w którym planowany jest mecz, turniej etc., lecz również z obawy organizatorów przed przejściem całej formalnej procedury, która finalnie kończy się udzieleniem l ub odmową otrzymania zezwolenia na przeprowadzenie masowej imprezy sportowej. W rezultacie zdarzają się przypadki, gdy organizator imprezy sportowej, z powodu nie nadania jej statusu masowej, udostępnia 299 miejsc dla publiczności, pomimo iż zainteresowanie danym wydarzeniem jest wielokrotnie wyższe.

Kolejne kroki prawne jakie zobowiązany jest wykonać organizator, w celu uzyskania takowego zezwolenia, uregulowane są w V rozdziale u.b.i.m. Nie jest moim celem cytowanie kolejnych artykułów zawartych w rozdziale zatytułowanym „Zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej”, lecz chciałbym przybliżyć w skrócie przepisy jakie ustawodawca kieruje do potencjalnego organizatora masowej imprezy sportowej.

Pierwszym zadaniem organizatora jest złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej do właściwego miejscowo (ze względu na lokalizację planowanego wydarzenia sportowego) wójta, burmistrza lub prezydenta miasta (art. 25 ust.1 pkt. 1 cyt. ustawy). Taki wniosek powinien zostać złożony nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia owego wydarzenia. Ustawodawca nowelizując w 2015 roku u.b.i.m. w art. 25 dodał ust. 1a, który zakłada możliwość skrócenia tego okresu do 14 dni, ale tylko w „wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach”, czyli najczęściej chodzi o sytuacje, gdy kwestia zorganizowania imprezy masowej wynikła nagle, niespodziewanie, a jej charakter „odpowiada przeznaczeniu obiektu określonemu w projekcie budowlanym tego obiektu”.

Wniosek składany wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta powinien zawierać szereg informacji dotyczących między innymi:
• graficznego planu obiektu, w którym chcemy zorganizować masową imprezę sportową (szczegółowo opisane w art. 26 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy),
• instrukcji działania na wypadek powstania jakiegokolwiek zagrożenia w miejscu i czasie trwania imprezy masowej (którą organizator musi dostarczyć najpóźniej 14 dni przed rozpoczęciem masowej imprezy sportowej),
• służby porządkowej i służby informacyjnej, która będzie obsługiwała wskazane wydarzenie oraz ilości miejsc przeznaczonych dla uczestników imprezy masowej, a także dane osoby wyznaczonej na kierownika do spraw bezpieczeństwa,
• harmonogramu udostępnienia obiektu uczestnikom imprezy masowej,
• jeżeli wniosek dotyczy imprezy cyklicznej (np. rozgrywki ligowe) to również jej terminarz.

Równocześnie organizator na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 2 zobowiązany jest złożyć wniosek do właściwego miejscowo: komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji i komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, a także do dysponenta zespołów ratownictwa medycznego i państwowego inspektora sanitarnego – w celu uzyskania opinii o niezbędnej wielkości sił oraz środków, które są konieczne do zabezpieczenia danej masowej imprezy sportowej, a także zastrzeżeniach związanych ze stanem technicznym obiektu oraz potencjalnych zagrożeniach wynikających z charakteru wydarzenia. W art. 25 ust. 2 u.b.i.m. zostały wymienione załączniki jakie organizator jest zobowiązany złożyć wraz z omawianym wnioskiem. Następnie organizator uzyskane opinie zobligowany jest dołączyć do wniosku uregulowanego w art. 25 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy (opisanego we wcześniejszym akapicie), nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia imp rezy masowej.

Kolejne czynności organizatora masowej imprezy sportowej są uzależnione od działań i decyzji wspomnianych powyżej organów administracji publicznej.

Reasumując podkreślić należy, iż mimo różnych wątpliwości prawnych, jakie budzi część zapisów przedmiotowej ustawy, a które były już szeroko komentowane również na tym blogu, że ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych jest ze względu na przeznaczenie społeczne bardzo ważnym aktem normatywnym w naszym systemie prawnym. Z drugiej strony należy również zrozumieć organizatorów wszelakich zawodów sportowych niższej rangi, iż ze względu na stopień sformalizowania drogi jaką mają oni do przebycia w celu uzyskania statusu masowej imprezy sportowej, często nie decydują się na takie przedsięwzięcie, rezygnując nota bene z większych zysków z tytułu sprzedanych biletów na dane wydarzenie i niestety z powszechniejszego popularyzowania dyscyplin sportowych, na rzecz zdecydowanie mniejszego obciążenia pracą i odpowiedzialnością wynikającą ze statusu imprezy masowej.

Zobacz więcej »

Serwis obsługuje:

Dauerman

Kontakt z nami:

PrawoSportowe.pl Sp. z o.o.
Aleja Śląska 1
54-118 Wrocław
Stadion Wrocław (Budynek Wschód, III p.)
tel. +48 693 672 258
e-mail: bok@prawospotowe.pl

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, numer KRS 0000384634, NIP 8992720232, REGON 021539145, kapitał zakładowy 15.000,00 zł

Zapytaj prawnika

Masz do nas pytanie na temat prawa sportowego? Wypełnij poniższy formularz, odpiszemy tak szybko jak to będzie możliwe.