Opublikowane w

„Substancje niezatwierdzone S-0” – co grozi za ich spożycie ?

W corocznie aktualizowanej Liście substancji i metod zabronionych WADA (Światowa Agencja Antydopingowa) umieszcza systematycznie kategorię tzw. substancji niezatwierdzonych. Czym są owe substancje, jakie są skutki ich spożycia oraz czy wiąże się ono z naruszeniem przepisów antydopingowych ?

Opublikowane w

Szansa na rozwój sportu strzeleckiego w Polsce

Mamy do przekazania informację, która ucieszy z pewnością miłośników sportu strzeleckiego w Polsce, a także Polski Związek Strzelectwa Sportowego. Aktualnie w Sejmie trwają prace legislacyjne, które – jeśli zakończą się sukcesem – mogą znacząco wpłynąć na rozwój sportu strzeleckiego w Polsce. Kwestia dotyczy inicjatywy ustawodawczej – złożenia w dniu wczorajszym poselskiego projektu o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, zgodnie z którym z budżetu państwa będą mogły zostać przeznaczone środki na „rozwój sportu strzeleckiego”. Aktualnie ustawa została skierowana do I czytania do Komisji Obrony Narodowej oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej.

Opublikowane w

Alkohol usunięty z listy substancji zakazanych WADA

Od 1 stycznia 2018 r. wchodzi w życie nowa lista zakazanych substancji, z której Światowa Agencja Antydopingowa (dalej: WADA) usunęła alkohol jako środek niedozwolony. Lista została zatwierdzona podczas ubiegłotygodniowego posiedzenia w Paryżu.

Opublikowane w

Odpowiedzialność dyscyplinarna w polskim związku sportowym

Odpowiedzialność dyscyplinarna  w ramach polskiego związku sportowego, a także w ramach okręgowych związków sportowych realizowana jest na podstawie regulaminu dyscyplinarnego, który dany związek sam uchwala, tzn. ma swobodę wyboru organu, czynów zagrożonych odpowiedzialnością dyscyplinarną czy procedurę pociągnięcia danej osoby do odpowiedzialności.

Opublikowane w

Akademickie Mistrzostwa Polski – zasady organizacji, uprawnieni zawodnicy i przepisy antydopingowe

Akademickie Mistrzostwa Polski (dalej: AMP) to zawody mające na celu wyłonienie Akademickiego Mistrza Polski w poszczególnych dyscyplinach sportowych oraz wyłonienie najlepszych uczelni, jako reprezentantów Polski na Akademickie Mistrzostwa Europy w poszczególnych dyscyplinach. Wyłącznym organizatorem zawodów jest Akademicki Związek Sportowy (dalej: AZS).

Opublikowane w

Praktyki sportowe jako praktyki naruszające unijne reguły konkurencji

Należy wpierw odpowiedzieć na pytanie czy reguły sportowe stanowią porozumienia (decyzje, praktyki uzgodnione) w rozumieniu art. 101 TFUE. Organizacje takie jak FIFA czy UEFA posiadają statuty, lecz nie wszystkie reguły w nich zawarte mają wymiar gospodarczy. Zadanie Komisji Europejskiej polega więc na odróżnieniu zasad właściwych wyłącznie dla sportu i reguł mających znaczenie gospodarcze. Jednakże, mimo iż ustanowieniu danej reguły nie przyświecały cele stricte gospodarcze, nie oznacza to, że nie powoduje ona skutków ekonomicznych.

Opublikowane w

Organizacje sportowe jako przedsiębiorstwa w prawie unijnym

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) w sprawie Walrave, przesądza, że z uwagi na cele UE uprawianie sportu jest dziedziną, która jest objęta prawem wspólnotowym w zakresie, w jakim stanowi ona działalność gospodarczą.

Opublikowane w

Uprawnienia sportowca jako beneficjenta unijnych swobód gospodarczych

Począwszy od pierwszej sprawy sportowej Walrave, która została rozstrzygnięta przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sportowcy, których działalność ma wymiar ekonomiczny, zostali uznani w kolejnych orzeczeniach za pracowników bądź usługodawców w rozumieniu prawa Unii Europejskiej. Co istotne, aby uznać, iż działalność danego sportowca ma wymiar ekonomiczny, nie ma znaczenia czy wykonuje działalność profesjonalnie, półprofesjonalnie lub amatorsko. Ważne jest jedynie, aby otrzymywał ze swojej aktywności wynagrodzenie oraz aby istniał stosunek pracy bądź chęć nawiązania takiego stosunku. Z przesądzeniem, iż dany sportowiec posiada na podstawie prawa unijnego status pracownika bądź usługodawcy,wiąże się przyznanie mu szeregu uprawnień, o których warto pamiętać jeśli przykładowo jesteśmy zatrudnieni w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie, którego obywatelstwo posiadamy.

Opublikowane w

Hiperandrogenizm a udział kobiet w zawodach

Po zakończonych niedawno Mistrzostwach Świata w Lekkiej Atletyce w Londynie w konkurencji biegu na 800 m kobiet ponownie mistrzynią świata została Caster Semenya. W środowisku sportowym po raz kolejny ożyła dyskusja na temat zasadności udziału zawodniczki w rywalizacji oraz innych reprezentantek jej podobnym w rywalizacji ze standardowymi zawodniczkami. Wątpliwości widzów i rywalek wzbudza bowiem męska postawa biegaczki, jej umięśnienie i basowy głos. Mistrzyni świata i dwie inne zawodniczki startujące w finale (Margaret Wambui oraz Francine Niyonsaba) dotknięte są bowiem hiperandrogenizmem, czyli nadmiarem androgenów – męskich hormonów płciowych. Obecnie kobiety dotknięte tym schorzeniem mają zapewniony nieograniczony udział w zawodach. Do niedawna jednak zawodniczki z hiperandrogenizmem musiały być poddawane terapiom hormonalnym, których celem było obniżenie poziomu testosteronu. Sytuacja diametralnie zmieniła się po rozstrzygnięciu Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu w Lozannie (CAS) w związku ze sprawą indyjskiej sprinterki Dutee Chand, które wydaje się ustaliło kontrowersyjną granicę między kobietą a mężczyzną w świecie sportu i nakazało zawiesić IAAF sporne regulacje (sygn. CAS 2014/A/3759).

Opublikowane w

Sportowcy-astmatycy a wyłączenie stosowania dopingu dla celów terapeutycznych

Dopingiem jest postać oszustwa sportowego, stanowiąca drastyczne i podstępne naruszenie kanonów czystej i uczciwej rywalizacji, zgodnej z duchem fair play i zasadą równych szans konkurentów. Powszechnie uznaje się, że przyjmowanie środków dopingujących przez sportowców narusza równocześnie dobre imię klubu lub federacji sportowej, które reprezentuje, sponsora finansującego jego przygotowania, a także, przynajmniej pośrednio, prawa kibiców do oglądania widowiska sportowego w pełnym tego słowa znaczeniu.

W ustawie o zwalczaniu dopingu w sporcie z 21 kwietnia 2017 r. wskazane zostały jednak przypadki, które nie uznają za doping zachowań określonych w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 6 lub 8, jeśli zachowania te spełniają dodatkowe przesłanki, którymi są:

-uzasadnienie zachowania celem leczniczym

-zawodnik otrzymał zgodę na używanie danej substancji zabronionej lub metody zabronionej na zasadach określonych w załączniku nr 2 do Międzynarodowej Konwencji o zwalczaniu dopingu w sporcie, sporządzonej w Paryżu dnia 19 październiku 2005r.

Są to tzw. wyłączenia dla celów terapeutycznych (Therapic Use Exemptions, dalej: TUE). Przesłanki przyznawania TUE wynikają więc z prawa międzynarodowego. Zgodnie z art. 4.1. Załącznika Nr 2 do Międzynarodowej Konwencji o Zwalczaniu Dopingu w Sporcie zawodnik może uzyskać TUE, jeżeli (i tylko jeżeli) potrafi wykazać, że spełniony został każdy z poniższych warunków:

a. Dana substancja zabroniona lub metoda zabroniona jest potrzebna do leczenia ostrego lub przewlekłego stanu chorobowego, takiego, że zawodnik doznałby znacznego uszczerbku na zdrowiu, gdyby substancja zabroniona lub metoda zabroniona miała być odstawiona.

b. Istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo, że użycie substancji zabronionej lub metody zabronionej w celach terapeutycznych przyczyni się do poprawienia wyników sportowych w stopniu wyższym, niż poprawa, jakiej można by oczekiwać od zawodnika po powrocie do normalnego stanu zdrowia po zakończeniu leczenia ostrego lub przewlekłego stanu chorobowego.

c. Nie istnieje rozsądna terapeutyczna alternatywa wobec użycia substancji zabronionej lub metodyzabronionej.

d. Konieczność używania substancji zabronionej lub metody zabronionej, nie może wynikać, całkowicie lub częściowo, z wcześniejszego stosowania (bez TUE) substancji lub metody, która była zabroniona w czasie takiego używania.

Na Liście substancji i metod zabronionych dołączonej do Światowego Kodeksu Antydopingowego znajdują się m.in. sterydy, hormony wzrostu, modulatory hormonów (np. substancje antyestrogenowe), insulina, marihuana czy metody manipulacji krwią. Jednym z najbardziej popularnych schorzeń, na które wielu sportowców uzyskuje TUE jest astma oskrzelowa. Szacuje się, że u około 50 % kolarzy oraz u 60 % biegaczy narciarskich zdiagnozowano tą chorobę. Badania jednak pokazują, iż w przypadku stosowania silnych dawek lekarstwa przeciw tej chorobie mogą być używane jako środki dopingujące. Co istotne w przypadku niektórych preparatów niemożliwe jest obecnie ustalenie, jak duże dawki zostały zastosowane. Badania przeprowadzone przez prof. Jimmiego Elersa zajmującego się badaniami nad astmą u sportowców ukazały, iż „w efekcie podawania zwiększonych dawek szczurom, zaobserwowaliśmy nagły wzrost siły mięśni i zdolność do szybszej regeneracji ich organizmów”. Wśród sportowców chorujących na astmę znajdują się wielokrotni medaliści olimpijscy, a także rekordziści świata np. w maratonie kobiet Paula Radcliffe. Z racji popularności zachorowań na astmę choroba ta została w szczególny sposób uregulowana w kontekście wyłączeń terapeutycznych. Zgodnie z treścią Listy Substancji i Metod Zabronionych na 2017 r. substancje stosowane przy leczeniu astmy oskrzelowej należące do grupy beta 2 agonistów (formoterol, salbutamol, salmeterol) mogą być stosowane przez sportowców w dawkach terapeutycznych bez konieczności posiadania wyłączenia dla celów terapeutycznych. Biorąc pod uwagę, iż w przypadku niektórych preparatów niemożliwe jest ustalenie jak silne dawki zostały zastosowane może to stanowić pole do licznych nadużyć. Niejednokrotnie lekarze apelowali, iż stosowanie farmaceutyków przez astmatyków podnosi wydolność organizmu poza standardowy poziom i przyspiesza proces regeneracji organizmu. Astma nie jest oczywiście jedyną chorobą leczoną środkami dopingowymi, jednak z racji jej powszechności występowania u sportowców budzi liczne kontrowersje w ogólnoświatowym środowisku sportowym.

Biorąc pod uwagę, iż substancją i metodą zabronioną jest odpowiednio substancja lub działanie, których użycie pozostaje w sprzeczności z zasadą uczciwej rywalizacji sportowej uzasadnione niekiedy wydają się liczne zastrzeżenia występujące w środowisku sportowym związane z powszechnym dopuszczeniem do rywalizacji sportowej zawodników chorujących na astmę. W momencie wyrównania teoretycznie szansy sportowca chorego dochodzi bowiem do naruszenia szans sportowców niestosujących tychże metod. Konflikt tychże wartości niewątpliwie może powodować zachwianie celu regulacji antydopingowej, a w świetle wskazanych przepisów uprzywilejowanie sportowców może naruszać zasadę uczciwej rywalizacji sportowej.